Peki hangi sistem en optimumu? Bunun tam bir cevabını vermek çok zor çünkü her sistemin avantajı olduğu kadar dezavantajı da mevcut. Sistemi yaratan en önemli bileşenler ise kuşkusuz gövdeler ve lensler. Bu çalışmam da lenslerin ve gövdelerin boyutları üzerineydi ve o kısmı bitirdim.

Yukarıdaki görselden de anlayabileceğiniz gibi pek çok lens mevcut:) Şuan toplam 48 lens mevcut. Bu lenslerin sistemlere göre dağılımı ise şu şekilde:

• Fujifilm XF: 3 (27-90mm)
• Nikon 1: 4 (27-297mm)
• Sony E: 7 (24-315mm)
• Samsung NX: 9 (24-300mm)
• Micro FourThirds: 25 (14-600mm)

Bundan sonra odak uzaklığına göre lens bazlı sistem karşılaştırmaları ve sistemlerin lens bazlı incelemeleri üzerine yazılarım olacak. Her sistemin lens konusunda da kendine göre avantaj ve dezavantajları var, onları görüp hangi sistemi tercih edeceğinize daha kolay karar verebilmeniz de amacım. Ben de bu sayede kendi yol haritamı çizebileceğim.

Bu yazıları boşuna hazırlamıyorum tabii, amacım mevcut:)  Aynasızlar sistemlerin geleceği parlak, sürekli de pazar paylarını arttırıyorlar. Bu konuda benim de katkım olsun, büyük iyidir, daha karizmatiktir diye DSLR seçenlerin fikirlerini yeniden gözden geçirmelerine neden olursam amacıma ulaşmış olurum.

Siz de aynasız sistemlere ilgi duyuyorsanız takipte kalın…

Bu seriye ait yazılar

• Aynasızlar: Ultra-geniş açı seçenekleri

• Samsung NX için AF olarak Samsung 12-24mm
• Sony NEX için MF olarak Rokinon 8mm f/2,8 balık-gözü. Hazır ve çok güzel bir lens ama henüz satılmaya başlamadı.

Gelelim şuan alabileceğimiz lenslere. 35mm karşılığı 15mm ve 16mm olan 2 tane balık-gözü lens mevcut:

• Samyang 7.5mm F3.5 UMC Fisheye MFT
• Panasonic Lumix G Fisheye 8mm F3.5

Rectelineer olarak da iki tane AF lens seçeneği mevcut:

• Panasonic Lumix G Vario 7-14mm F4 ASPH
• Olympus M.Zuiko Digital ED 9-18mm 1:4.0-5.6

Teknik özelliklerine bakalım.

Balık-gözü lensler pek ilgi alanıma girmiyor çünkü çok geniş bir kullanım alanı bulunmuyor bu lensleri. Ama bütçe elveriyorsa uç durumlar için bir tane çantada bulundurulabilir. Ben tercihimi MF olan Samyang’tan yana kullanırdım çünkü bu lensler ile 2m civarında sonsuza ulaşılabiliyor ve netleme yapmak çok zor değil. Balık-gözü lens için 630USD/1890TL vermek kulağıma pek hoş gelmiyor açıkcası.

Benim asıl ilgilendiğim alan ise ultra-geniş açı lensler. Buradaki 2 seçenek de oldukça iyi. Ağırlık ve boyut sizin için önemliyse, ya da filtre kullanmak istiyorsanız seçilecek lens Olympus 9-18/4-5.6 olacaktır. ABD fiyatı 190USD daha ucuz olan Olympus 9-18 takdir edilesi bir boyuta sahip, en güncel Olympus kit lensi ile aynı boyutlarda. 18-36mm aralığı da bu lensi genel kullanım lensi yapmanıza izin vermeye müsait.

14-28mm sunan Panasonic 7-14/4 ise saf kan bir ultra-geniş açı lens. Optik olarak Olympus’tan biraz daha iyi ve yeri gelince oldukça faydalı olacak fazladan 4mm genişliğe de sahip. Bu güzide lensin en büyük dezavantajı ise pek çok 14mm lens gibi ön elemanın bombeli olması ve filtre kabul etmemesi. Bu açıda polarize filtreye ihtiyacınız yok ama uzun pozlama yaparken ND filtreleri, ya da manzara çekerken gradyan-ND filtreleri arayacaksınız. Bunu yannda Olympus 9-18′in 2 katı ağırlığa sahip ve hacmi de çok daha büyük. Küçük lensin yanında böyle görünüyor yoksa boyut olarak DSLR çözümlerinin yanında gayet küçük ve hafif. Bir de pek çoklarına pahalı gelebilecek bir fiyata sahip ama özelliklerine göre bence o da makul.

DSLR demişken onlarla da karşılaştıralım ki aynasız sistemlerin avantajını görebilelim:

• (14-24) Panasonic7-14/4: 70mm x 83mm, 300gr, 890USD
• (14-24) Nikon 14-24/2.8: 132.1mm x 96.5mm, 969gr, 1997USD
• (16-32) Sigma 10-20/4-5.6: 88.9mm x 86.4mm, 520gr, 480USD
• (16-32) Sigma 10-20/3.5: 88.9mm x 86.4mm, 520gr, 650USD
• (18-36) Olympus 9-18/4.0-5.6: 57mm x 50mm, 155gr, 700USD
• (18-36) Tokina 12-24/4: 88.9mm x 87.9mm, 640gr, 600USD

Nikkor 14-24 vs Panasonic 14-24 :) *

Sırf daha hafif ve daha küçük olacaklar diye bu kadar para vermem diye düşünenler olabilir. Onu bu yazı dizisi ile lensleri bitince cevaplandıracağım:)

Boyut Karşılaştırma Görselleri

Lenslerin 35mm karşılığının 50mm olmasına çalıştım ama Sony’lerde böyle bir seçenek sadece yavaş makro lens olarak mevcut, bu nedenle onlarda Zeiss 24/1.8 kullanıldı. Şuan kullandığımFujifilm X100 sistem kamerası değil, sadece referans olması için yer alıyor.

Gövde boyutu olarak küçükten büyüğe sıralamamızı yapalım.

• Sony NEX-5n
• Samsung NX200
• Panasonic GX1
• Sony NEX-7
• Olympus OM-D E-M5
• Fujifilm X-Pro1

Çok rahatlıkla Sony NEX-5n ile boyut küçültmenin sınırlarını zorlamış diyebiliriz:) Samsung NX200 de oldukça küçük bir gövde. Olympus OM-D E-M5′i özel gövdesiyle bence hala küçük olmayı başarıyor. İçlerinde en büyüğü Fujifilm X-Pro1 ama o da sağlam metal gövdesi ve hibrit-vizörü ile aşırı büyük sayılmaz. Lensleri taktığımızda işin rengi değişiyor tabii. Derinlik (gövde+lensin uzunluğu) bazlı sıralamanın şu şekilde olduğunu söyleyebiliriz:

• Samsung NX200 + Samsung 30/2
• Fujifilm X-Pro1 + Fujifilm 35/1.4
• Panasonic GX1 + Leica 25/1.4
• Olympus OM-D E-M5 + Leica 25/1.4
• Sony NEX-5n + Zeiss 24/1.8, Sony NEX-7 + Zeiss 24/1.8

Elbette Sony NEX-5n hala daha küçük gövde hacmine sahip ama uzun lens nedeniyle bir bütün olarak çantanızda daha çok yer kaplayacak. Homojen bir karşılaştırma değil elbette, her sistemde aynı hızlı lens yok, fiyatları farklı, çapları farklı, ağırlıkları farklı. Ağırlık demişken onu da sıralayalım:

• 264gr ->Panasonic GX1 (165gr) + Panasonic 20/1.7 (99gr)
• 355gr -> Samsung NX200 (220gr) + Samsung 30/2 (85gr)
• 365gr -> Panasonic GX1 (165gr) + Leica 25/1.4 (200gr)
• 435gr -> Sony NEX-5n (210gr)  Zeiss 24/1.8 (225gr)
• 470gr -> Olympus OM-D E-M5 (369gr) + Panasonic 20/1.7 (99gr)
• 569gr -> Olympus OM-D E-M5 (369gr) + Leica 25/1.4 (200gr)
• 578gr -> Sony NEX-7 (353gr) + Zeiss 24/1.8 (225gr)
• 587gr -> Fujifilm X-Pro1 (400gr) + Fujifilm 35/1.4 (187gr)

Pilsiz çalışmıyor bu cihazlar o yüzden eşitlik olsun diye pilsiz ağırlıklarını kullandım. Pil için 50-100gr ayrıca eklemek lazım. Görüldüğü gibi lensin ağırlığı makineninkinden daha önemli. Fujifilm’i hızlı lensleri bu kadar hafif ve kompakt yaptığı için tebrik etmek lazım. Leica 25/1.4 güzel bir lens ama boyutu küçültmek için bunun yerine Pansonic’in daha yavaş odaklamaya sahip olan 20/1.7′si tercih edilebilir. Gene buradan lens çeşitliliğinin güzel bir şey olduğunu görüyoruz, Panasonic GX1 20/1.7 ile en hafif sistem olabilirken, 25/1.4 ile de ağırlık hala makul bir seviyede kalıyor.

Panasonic 20/1.7′ye çok küçük derdik, yaklaşık 1/3 durak yavaş olan Samsung 30/2 çok daha küçük boyutlu bir lens yani tam anlamıyle NEX kullanıcılarının istediği gibi bir ‘pancake’ lens:

• Panasonic 20/1.7: 99gr, 63mm x 46mm, 340$
• Samsung 30/2 : 85gr, 61.5mm x 21.5mm, 300$

Fotoğraf makinalarının teknik özelliklerine bakarken ya da incelemeleri okurken ekranların ve elektronik vizörlerin (EVF) çözünürlük değeri hep ‘dots’ yani ‘nokta’ sayısı cinsinden gösterilir. Bu muhtemelen büyük sayıların insanın kulağına daha güzel gelmesi ve ürünün daha yüksek teknolojiye sahip olduğu hissinin müşteride oluşması nedeniyle tercih ediliyor. Alışkanlıktan olsa gerek piksel cinsinden çözünürlük değerini daha anlamlı buluyorum.

Öncelikle bu nokta değerinin nasıl hesaplandığını kısaca anlatayım, sonra da piyasadaki vizörlerin çözünürlük-nokta ilişkisini vereceğim.

Örnek olarak 800×600 çözünürlüğü sunan bir ekranı ele alalım.Ekran yatayda 800 piksel, dikeyde de 600piksel barındırıyor.

Bu gösterim şeklinin ana sıkıntısı güncel yüksel ISO değerlerinde olduğu gibi hatırlanmasının ve telaffuzunun zor olması. Örnek olarak 2,359,296 noktayı söylemeyi deneyebilirsiniz:)

Peki bu 3 sayısı nereden geliyor? Görüntü biriminin kullandığı teknoloji değişse de günümüzde çoğu ekran aynı temel prensip geçerli. Her bir piksel kırmızı, yeşil ve mavi olmak üzere toplam 3 renk biriminden oluşuyor ve bunların farklı kombinasyonlarla çalışması ile renk algısı oluşuyor. Bunu daha önce Işık ve Renk Nedir? isimli yazımda anlatmıştım.

LCD ve Pikseller. Kaynak: Wikipedia

Piyasada en çok karşılaştığımız EVF çözünürlükleri

• 320×240:  230,400 nokta
• 640×480: 921,600 nokta
• 800×600: 1,440,000 nokta
• 1024×768: 2,359,296 nokta

Aynasız sistemlerin avantajı lens değiştirebilme yeteneğinin yanı sıra ayna ve prizma sisteminin yokluğu sayesinde daha küçük ve daha hafif gövdelerin üretilebilmesi oldu. Ayna mekanizmasının olmaması da lens-algılayıcı arası mesafenin daha kısalmasını sağladığı için lensler daha küçük ve hafif üretilebilir hale geldi. Burada algılayıcı boyutu tercihinin etkilerini lenslerde rahat bir şekilde görebilmek mümkün. Büyüyen algılayıcı lenslerin de büyümesine neden oldu. Şuan aynasız sistemlerde en küçük zoom lensler Olympus’a ait. Sabit odak uzaklıklı lenslerde de boyut avantajını korumaya devam ediyor. Bunları ayrı bir yazıda anlatmayı düşünüyorum, gelelim Olympus’un son serisi olan OM-D’nin ilk modeli E-M5′e.

Olympus OM-D E-M5: Ön bakış isimli yazımda önden sızan bilgilerle bir ön-bakış yapmıştım. Açıkcası orada yazılabilecek şeylerin büyük çoğunluğu yazıldı. Öncelikle o yazıyı okumanızı tavsiye ederim, burada yeni bilgileri paylaşıp neden E-M5 sorusunun benim açımdan cevabını vereceğim.

Tasarım

Bir önceki Olympus OM-D E-M5: Ön bakış yazımda tasarım konusna değinmiştim. Çekilen fotoğrafa göre gövdenin çekiciliği de değişiyor. Daha etkileyici olsun diye stüdyoda çekilen fotoğraflar beni E-M5′ten soğutmuştu ama gerçek hayat kareleri ile tasarımını sevmeye başladım. Şuana kadar en çok sevdiğim fotoğraflar CNET’e ait. E-M5′in kendi sitesinde yer alan fotoğraflar da bir hayli çekici duruyor, onları da burada görebilirsiniz. Ben bir kaçını burada paylaşacağım.

Açıkcası gümüş renkli gövdenin ön bölümündeki dokuyu daha çok sevdim. Lenslerin de hem siyah, hem de gri renkli olanları olduğu için bu gövde daha iyi olur diye düşünüyorum. Ama, bu fotoğrafların aksine gerçek hayatta bu gri gövde daha oyuncak gibi görünüyor. Şuan masaüstümde yer alan siyah OM-2N’ye olan hayranlığım o kadar fazla ki sanırım ben tercihimi siyah olandan yana kullanırdım. Mat metal daha çekici duruyor, sadece şu öndeki desene pek ısınamadım. OM-2N’deki kaplama bu gümüş versiyondakine benziyor.

Üst bölümdeki çıkıntı en önde gelen şikayet noktası. Rangefinder benzeri tasarım nedeniyle aynasızlara yönelenler SLR benzeri tasarımdan hoşnut değiller. Ben açıkcası bundan şikayetçi değilim. Tek sıkıntı hot-shoe ve aksesuar yuvasına yer ayırabilmek için bu bölümün gereğinden yüksek olması. Herkes flaş veya aksesuar kullanmak istemeyebilir, bu kişileri dedüşünerek, üst bölümü gayet rahat modüler yapabilirlermiş. Sağlamlık ve yalıtım sorunu nedeniyle sıcak bakmıyor olabilirler ama bunu halletmek zor değil. Aşağıda OM-2n’nin modülerlerini görebilirsiniz, bu bölüm takılmadan tasarım çok daha çekici.

Yalıtım ve Sağlamlık

Her şeyden önce gövde magnezyum alaşımlı metalden üretilmiş yani gövde sağlamlığı konusunda aklınızda soru işareti kalmasın. Olympus tanıtımda buna özellikle önem veriyor olsa gerek ki her masada aşağıdaki görseldeki metal gövde parçasını görebiliyoruz:) Olympus’a göre yalıtım ve gövde sağlamlığı E-5 ayarında ki bu oldukça güzel bir haber.

Yalıtım denilince aklınıza sadece su gelmesin, toz yeri geldiğinde daha büyük sorun olabiliyor. E-M5 toza ve suya karşı yalıtıma sahip, aşağıdaki görselde görünen kırmızı bölgeler bu yalıtımı gösteriyor.

Su yalıtımı da önemli çünkü hepimiz fotoğraf çekerken yağmura yakalanabiliyor. Hafif yağmurda diğer makinelerle de çekim yapmak olası ama sağanak yağmur söz konusu olduğunda makineleri çantaya kaldırıyoruz. Ben X100′ü riske atamadığım için yağmur hızlanınca makineyi kapatıp çantasına koyuyorum, E-M5 ile sağanak yağmurda endişe duymaktan kurtulacağız. Ağustos ayında Kaçkarlar’da her gün yağmur yediğimiz için bunun önemi daha da artıyor.

Yağmurun yanı sıra şelale yakınında fotoğraf çekmek istediğinizde de bu yalıtım önemli olacak. Olympus’a göre sağnak yağmur sonrası makineyi kuru bir bezle silmek yeterli olacak. Aşağıda klasik su dökme testini görüyorsunuz:)

Boyut

Pek çok kişinin düşündüğün gibi gövde fazla büyük değil. Kit lensi bir 550D’den hala çok daha küçük, hareketli ekran sayesinde kalınlığı E-P3′den biraz daha büyük, eklenen dahili EVF ile de yüksekliği sadece üst çıkıntı kadar yüksek yani eklenen ek yalıtım boyutu pek büyütmemiş. Genel olarak G3 boyutlarında diyebiliriz. Hem kendim için, hem de sizin için boyut karşılaştırma görselleri hazırladım. Yukarıdan bakarken arka LCD ekranın bittiği noktayı ve lensleri referans aldım.

Gördüğünüz gibi E-M5 rakiplerinden pek de büyük değil. Yükseklik söz konusu olduğunda dahili EVF barındırmayan GX-1 daha küçük, X-Pro1 buradaki gövdeler içinde açık ara en fazla hacme sahip olanı, NEX-7 dahili EVF’sine rağmen hala küçük bir gövde sunarak farkını ortaya koyuyor ama E-M5 ondan çok da büyük değil, önden bakınca üst EVF bölümü asıl farkı yaratan bölüm oluyor.

12-50 ile birlikte kullanıldığında E-M5 göve büyük bir set gibi gelebilir ama 12-50 ince-uzun ve hafif bir lens. Şuan M4/3 lens yelpazesinin tek yalıtımlı lensi olduğu için yavaş da olsa çok önemli bir lens. Aşağıdaki görseli de farklı lenslerle nasıl göründüğünü merak edenler için hazırladım.

Ergonomi

Ergonomi konusunda bir eksiklik göremedim. Gövdenin sağ üst bölümünde 2 ayar tekeri bulunuyor, biri baş parmakla, diğeri de işaret parmağıyla gözümüzü vizörden ayırmadan kullanacağımız şekilde tasarlanmış. NEX serisinde olduğu gibi düğmelerin hemen hepsi programlanabilir yapıda. 4 tane yön düğmesi, 2 tane de Fn düğmesi ile istediğimiz gibi makineyi özelleştirebiliriz. Video kaydı için ek bir düğme bulunuyor.

Gövde çok küçük, benim ellerim büyük diyenler için de gövdeyle elektronik olarak haberleşebilen ek kavrama adaptörü sunuluyor. HLD-6 kodlu bu aksesuar aslında bildiğimiz ‘Battery Grip’ ama onu farklı kılan yanı 2 parça halinde olması.

Tek ihtiyacınız ek kavrama ise sadece üst bölümü kullanabilirsiniz. Bu şekilde gövdenin önünde daha büyük ve daha ergonomik bir kavramaya sahip olacaksınız. Benim gibi boyun askısı kullanmak yerine fotoğraf makinesini elinde taşımayı sevenler için çok güzel bir eklenti. Ben bunun için HLD-6 almayı düşünürdüm açıkcası.

HLD-6′nın alt bölümü ise hem ek bir pil barındırıyor, hem de portre modunda çekim yapmak istediğimizde gövdeyi daha ergonomik bir şekilde tutmamıza izin veriyor. Bu şekilde gövde çok büyüyeceği için (hala BG takılı bir 600D’den daha küçük olacak) pek sıcak bakmıyorum ama konser çekimlerinde faydalı olabilir.

Olympus’un Four Thirds sistemine ait lenslerini E-M5 ile kullanmayı düşünenler için de HLD-6 güzel bir eklenti olur, bu sayede gövde lenslerin ağırlığını daha iyi dengeleyebilir. CNET Asia’da gene güzel fotoğrafları mevcut.

Aşağıdaki fotoğraftan sonra HLD-6′nın tasarımını beğendim diyemeceğim, daha iyisi olabilirdi, biraz ucuza kaçılmış gibi hissettim:)

Dahili Vizör (EVF)

Dahili vizör hakkında tek ekleyeceğim boyut olarak rakiplerinden küçük kalması. %100 kapsama sunsa da 1.15x büyütme oranı Panasonic’lerin 1.5x’inin yanında küçük kalıyor. Bu modellerde FF DSLR boyutlarında gördüğümüz vizörler, E-M5′te APS-C vizörüne dönme etkisi yapıyor. Boyut düşünülerek bu şekilde bir ayarlama yapmış olabilirler ama sonuç biraz hayal kırıklığı.

Hareketli ekran ise bir diğer yenilik. E-PL1′de varken E-P3′te olmaması biraz garipti zaten. Ben genelde LCD’yi kullandığım için hareketli olmasından gayet memnunum. 610,000 noktalı ekran 3″ boyutunda. Hareket mekanizması NEX’lerinki gibi yani kendinizi çekmek için pek uygun değil.

Görüntü Kalitesi

Bu konuda bir şey söyleyebilmek için hala erken çünkü bu üretim öncesi gövdelerle fotoğraf çekimine izin vermiyor firmalar, çekiliyorsa da yayınalanamıyor. Şuan Olympus’un resmi fotoğrafları var ama bunlar tam boyutta değil. Söylenen ISO200-ISO25600 aralığının ISO200-ISO12800 aralığının oldukça kullanılabilir olduğu. Denildiği gibi olması muhtemel, örnekler fena durmuyor. ISO25600 ise pazarlama amaçlı orada gibi çünkü pek hoş gözükmüyor. ISO örnekleri için Olympus Japonya’nın websitesine bakabilirsiniz. Aşağıdakiler sırasıyla ISO1600, ISO3200, ISO6400 ve ISO12800.

Bu fotoğrafların EXIF’lerine bakınca Photoshop’tan geçtiklerini görüyoruz, o yüzden işlenince gayet kullanılabilir olduklarını söylemekten başka yapabileceğim yok. Bu arada ham dosyaları beklediğim gibi 14-bit değil, 12-bit, bir tek bu rahatsız edici geldi.

Yeni sanat filtreli eklenmiş. Emir ile E-P1′i incelerken Grainy B&W filtresini çok sevmiştik. Onun yanında yerine göre kullanışlı gelen Dramatic Tone filtresi var, bir de siyah beyaz fotoğraflarda kullanılmak için yeni versiyonunu yapmışlar, o da bana baya kullanışlı geldi. Bunlar ton eğrileri ile yapılıyor ve isteğimize göre çekim anında bu ton eğrilerine müdahale edebiliyoruz yani istersek siyah beyaz ve S eğrisini kullanabileceğiz. Bu da bir başka merak ettiğim özellik:)

Dramatic Tone örnekleri: http://www.markhumpage.com/Mother-Nature/Olympus-E5-Dramatic-Tone-art/17062919_qrDG3V/2#!i=1292215114&k=vxZn5bR

Bir sitede de bir kaç örnek kareye denk geldim, muhtemelen onlar da Olympus kaynaklıdır, o yüzden burada yayınlamakta sakınca görmüyorum.

Netleme ve IS

Kullananlar hızlı ama tam yorum yapabilmek için teste almamız gerek diyorlar. E-P3′te olduğu gibi ekranda dokunduğunuz yere anında netleme yapılıyor. Focus Peaking yok ama yukarıda belirttiğim yöntemi yakınlaştırma ile kullandığımızda sıkıntı çekilmese gerek. Neyse zaten elimde şuan sadece Zuiko 50/1.4 var, gerekirse onu da AF Zuiko 45/1.8 ile değiştiririm:)

Algılayıcıdan veri artık 120fps ile değil, tam 240fps ile okunuyor ki bu sayede AF-C başarımının da çok arttığı söyleniyor. Bunu deneyen henüz olmamış ama Olympus en hızlı AF pazarlama cümlesini çekinmeden kullanıyor.

IS ise en çok merak ettiğim yeniliklere sahip. 5 durak, 5 eksende etkili. Sadece 3.5 durak etkili bile olsa pratikte bunun yararı şöyle olur. Diyelim 5D ile 70-200/2.8 IS’siz lensi kullanıyorsunuz. 5D’de 100mm, ISO1600, 1/250 kullandığınız koşulda E-M5′de aynı odak uzaklığı için en kötü ihtimalle 1/60 yeterli gelecektir, bu da ISO1600 yerine ISO200 kullanmanıza izin verir. Tabii hareketi dondurmak önemliyse yapmamız gereken gene ISO’yu yükseltmek olacak. Bu konuda da E-M5′in üzmeyeceğini düşünüyorum.

Bu sefer IS’in videoda da çalışıyor oluşu en büyük yeniliklerden biri. Olympus’a göre yürürken bile steadicam kullanır gibi sarsıntısız video çekebileceğiz. Oldukça iddiali bir demeç, bunu gerçekten de merak ediyorum. Bu 5 eksenin etkili olacağı bir alan video, diğeri de makro çekimi ki orada Canon’un Hibrit IS sistemini düşünebilirsiniz.

Videoda otomatik netleme imkanı var sanırım ama bu konuda henüz bir şey okumadım. Videolar artık işlenmesi daha kolay olan MOV formatında. AVCHD ve motion JPEG seçeneği var, 1080p60i çözünürlüğünde 30fps, 720p’de ise 60/30fps kayıt yapabiliyor. Mikrofon girişi ise göremedim, bu da eksi hanesine yazılıyor.

Fiyat ve Sonuç

Fiyat etiketi ise beklediğimizden düşük oldu, bu kesinlikle güzel bir haber:)

• Sadece gövde olarak Olympus OM-D E-M5: 1000$
• Olympus OM-D E-M5 + 14-42/3.5-5.6 kit: 1100$
• Olympus OM-D E-M5 + 12-50/3.5-6.3 kit: 1300$

Bence yalıtımlı, sağlam gövde, dahili EVF, hareketli ekran, HLD-6 seçeneği, hızlı netleme, yenilenmiş IS, E-P3′e göre artan 2 duraklık yüksek ISO başarımı ve 1/3 ‘lük dinamik aralık artışı bu fiyatları makul hale getiriyor. Yalıtımla işiniz yoksa, 1200$’a NEX-7 hala daha iyi tercih olabilir ama mevcut lens yelpazesi sizin için yeterliyse. Olympus OM-D E-M5′in lens konusunda bir eksiği yok, sürekli olarak da yeni lensler duyuruluyor zaten:) Aşağıda bu sene içinde sisteme katılması beklenenleri görebilirsiniz:

• Olympus 60/2.8 Macro (yalıtımlı)
• Olympus 75/1.8 (metal)
• Voigtlander 17/0.95 (metal, MF)
• Panasonic 14-35/2.8 ve 35-70/2.8 (henüz konsept aşamasında)

Ben daha önce de belirttiğim gibi henüz M4/3 sistemine geçiş yapmıyorum. Fuji X100 satılmadı zaten, satılırsa da oradan gelen para başka yere gidecek, yeni makine bütçesi de sanırım yılın son çeyreğinde olur. Aklımdaki set şu şekilde.

• İlk etapta : Olympus OM-D E-M5 + Olympus 12-50/3.4-6.3 kit ve Panasonic 20/1.7
• Sonradan eklenecek: Panasonic 7-14/4

Benim bu tercihim yalıtımlı gövde neticesinde oldu. Kaçkarlar’da, yağmurda, karda, dere boyunda aklım ekipmanımda kalmadan yürüyüp, tırmanabileceğim, bu da benim için yeterli bir tercih nedeni:) Bunun yanında gayet güzel bir seti Fujifilm X-Pro1′in sadece gövde fiyatına kurmuş oluyorsunuz. NEX-7′nin hala ultra-geniş açı seçeneği yok, 16/2.8′i adaptörle kullanmak durumundasınız ve yalıtım söz konusu değil.

Tasarımı ilk gördüğüm an kötü aydınlatılmış çakma ürün fotoğrafları ile olmuş ve OM gövdelerini hatırlayınca baya hayal kırıklığına uğramıştım. Mat fotoğrafları da çıksın hele bir demiştim kendime ki sonunda aşağıdaki aile fotoğrafı sızdı. Mat hali gayet şık duruyor. OM serisi kadar şık mı? Değil ama o yazının başlığını boşuna Tasarımı aşılamayan klasikler: Olympus OM serisi olarak koymadım:) Tamamen siyah olan tasarımı beğendim ama rengarenk lens yelpazesi nedeniyle biraz yamalı bohça gibi durabilir. Şuan siyahı olmayan sadece 12/2 ve 45/1.8 var sanırım, onların da siyah versiyonları ‘belki’ çıkar. Benzer durum NEX-7 için de geçerli gerçi.

Mevcut E-P3 ile aynı genişlikte ama dahili vizör nedeniyle derinliği daha fazla ve daha yüksek, ağırlığı da biraz daha fazla.

• E-P3: 321gr, 122mm x 69.1mm x 34.2mm
• E-M5: 369gr, 122mm x 89mm x 43mm

Gümüş-Siyah gövde de fena durmuyor, halihazırda beyaz/gri lensleri olanlar için düşünülmüş olabilir. Ben tercihimi siyahtan yana kullanırdım sanırım:)

16MP’lik yeni algılayıcı muhtemelen Panasonic üretimi ve temelde Panasonic GX-1′de kullanılanla aynı. Olympus çok daha iyi dinamik aralığa sahip olacak diyordu, bunu işlemcileri ile yapabilirler ya da X100′ün de uyguladığı az pozla, ton eğrisi ile gölgeleri aç sistemini uyguluyor olabilirler yani donanımla değil de yazılımla olabilir. 2 duraklık yüksek ISO iyileşmesi diyorlardı, bunu GX-1′de gördüğümüz için oldukça olası duruyor.

IS sistemi 5 yönde çalışıyor ki bunu Canon’un Hybrid-IS sistemi gibi düşünebiliriz. Sanırım yeni gelen 60/2 Macro lensi dikkate alarak geliştirmiştir ama açıklamada yeni eklenen dairesel hareketin tanımı ile makronun alakası yok sanırım. Bir de makro için lenste yer alan sistemin daha etkili olması lazım, gövdede bunu halletmek zor olsa gerek.

Seri çekim hızı gelimiş AF sistemi ile 4fps, ayarlar zaten değişmiyor derseniz 9fps. Buradaki ‘gelişmiş’ kelimesi önemli zira, E-P3′ün de ötesinde bir hız ve kararlılıktan söz ediliyor. Olympus’un bu alanda aldığı bir patenti var, E-5 ve E-P3′te kullanmadı, E-M5 bunun kullanan ilk gövdesi olabilir diyorlar, umarım doğrudur ve Nikon V1 gibi bu alanda çok iyi olur.

Dahili vizör güzel bir gelişme, harici vizör özellikle yüksekliği baya arttırıyordu. Gerçi bu tasarımla da yukarıdan bakabilme özelliğini kaybetmiş oluyor. Büyük bir eksiklik mi? Bence değil çünkü artık hareketli bir ekranımız var ve dokunmatik. Sony’nin EVF’si hala bir gömlek üstün, o konuda yapılabilecek bir şey yok. Ben X100′de vizörden çok LCD ekranı kullanıyor mesela, biraz da alışkanlıkla alakalı. LCD ekranın bulunduğu hareketli bölüm bana biraz fazla büyük geldi, daha küçük yapılıp gövdeye daha fazla fiziksel düğme eklenebilirmiş gibi geliyor.

Metal gövdenin yalıtımlı olduğunu unutmayalım ama bunun lens desteği olmadan pek bir anlamı yok ve lens yelpazesinde sadece 12-50 ve yeni gelecek 60/2 Macro yalıtımlı olacak.

Gövdeye kat çıkabiliyoruz. Ek kavrama isteyenler için bu sunulmuş ama bunun için alta büyük parça eklemek gerekmese daha iyi olurmuş bence. Onun altına da DSLR sistemlerinden alıştığımız portre modu kavraması var, onda da 3. (!) deklanşör, kontroller vs. ile muhtemelen ek pil yuvası mevcut. Olympus bu sistem profesyonellere de hitap ediyor demek istiyor olsa gerek. Zor biraz ama bunu hobi olarak kullanacaklar için M4/3 fazlasıyla yeterli bir sistem artık. Sürekli genişleyen lens yelpazesi bunu gösteriyor ki M4/3 sistemi ve lensleri için ayrı bir yazı hazırlayacağım.

Bu kadar çok kavrama aparatı görmemiz bence M4/3 sisteminden ziyade yalıtımlı 4/3 lenslerini kullanmak isteyenlere daha dengeli bir kullanım sunabilmek için. Biliyorsunuz fotoğraflarda büyük görünseler de bu gövdeler hala çok küçük ve hafif. Sony’nin minicik gövdeleri ile büyük ve ağır Alpha lenslerini kullanmak pek keyifli olmayacaktır. Benzer bir durum M4/3 Olympus gövdeleri ve 4/3 Olympus lensleri için de geçerli. Olympus akıllı bir hamleyle 4/3 sistemi kullanıcıları için de ek bir seçenek sağlamış oluyor bu şekilde. Yeni 4/3 adaptörü de yalıtımlı.

Dahili flaş yok, bu kimilerinin hoşuna gitmeyecek ama NEX-5n’de olduğu gibi paketten 10GN gücünde küçük bir flaş çıkıyor. Flaş nasıl, kafası oynuyor mu, o konuda henüz fazla bilgimiz yok. OM-2′de olduğu gibi flaş yuvası gövdeden tamamen çıkıyor olabilir de olmayabilir de ama çıkabilirse hoş olur çünkü o bölümün tasarımı sayesinde en sevdiğim OM gövdesi kesinlikle OM-2n. O bölüm modüler bir görünüme sahip olduğu için böyle bir düşünceye sahibim:)

Harici flaş kullanmayı seviyorsanız Olympus’un 4/3 sisteminden gelen flaşlar  zaten hazırda bekliyor yani seçenek konusunda sıkıntı duymayacaksınız.

Videoda son versiyon AVCHD 2.0 bekleyenler olabilir ama ne yazık ki MPEG ile yetineceğiz gibi duruyor. Harici mikrofon girişi vardır diye düşünüyorum. Video kalitesi nasıl olacak göreceğiz ama bu konuda NEX-7′nin daha üstün olacağını öngörebiliriz.

Fiyatı sona sakladım çünkü çoğu kişinin hoşuna gitmeyecek 1200$ fiyat etiketi mevcut. Bu NEX-7 ile aynı. E-P3, 900$ etiketine sahip, aynı özelliklere sahip gibi görünen VF-2 için de ek 200$ veriyorduk yani toplamda 1100$’a geliyordu. VF-2′yi dahili olarak düşünürsek, ek özellikleri ve de yalıtımı da dikkate alırsak fiyat normal duruyor. NEX-7 ile aynı fiat etkitine sahip olmak ise biraz riskli çünkü insanlar artık bu paraya NEX-7 alırım diye de düşünebilirler:)

Olympus 60mm f/2 Macro

M4/3 sisteminin tek makro lensi Panasonic Leica 45/2.8 idi yani Olympus’un kendi makro lensi bulunmuyordu. Şimdi kullanım amacına da uygun bir şekilde yalıtımlı bir seçeneğe sahip oluyorlar. 120mm denkliğinde oldukça hızlı bir makro lens olmuş. Boyut ve ağırlık konusunda kendini kısıtlamayan M4/3 kullanıcıları için oldukça doyurucu bir seçenek olacaktır. Makro çekmediğim için benim ilgimi pek çekmedi açıkcası.

Olympus 75mm f/1.8

Bu ise yakında haberini aldığımız bir lens. 150mm denkliğine sahip bir lens için f/1.8 oldukça iyi bir diyafram değeri. Salon sporu ve portre çekenler bu lensi çok seveceklerdir. Benim gibi konser çekenlerinse bence bir numaralı lensi olacak zira bar/venue ortamı değilse en çok kullanılacak odak uzaklığı aralığında yer alıyor ve f/1.8! Daha ne istenebilir ki:) Ben konserleri 5D ve 5D Mark-2′m ile Sigma 70-200/2.8 kullanarak çekiyordum ve ağırlıklı olarak 135-170mm aralığını kullanıyordum. Ve burada f/2.8 yerine f/1.8 kullanabileceğiz yani 1.3 duraklık hız avantajı var ki bu da ISO6400 yerine ISO2500 kullanmayı sağlar. Gövdeden titreşim engelleme de özellikle bateriye çalışırken etkili olur. Özetle E-M5+75/1.8′in konserler için güzel bir ikili olacağını düşünüyorum.

Ben alacak mıyım?

Benim yeni makine alımı için öngördüğüm zaman 2012′nin son çeyreği yani daha çok zamanım var. O zamana kadar Sony de NEX sistemi için G sınıfından bir 16-50, 16-80 benzeri lens, 80/1.8 gibi tele lens ve asıl beklediğim geniş açı zoom lens çıkaracak. Şuan E-M5′in lens avantajı var ama bu konuda Sony aynı olmasa da daha iyi seviyeye çıkacak. Yalıtıma önem veren Olympus’a yönelebilir. Sony ise NEX-7 ile süper bir EVF ve sağlam detay sunabilen 24MP 1.5 çarpanlı algılayıcı sunuyor yani ikisinden birini tercih etmek gerçekten zor olacak:)

Parça parça sızdırılan Olympus’un yeni gövdesi OM-D E-M5 sonunda tam boy olarak sızdı. İlk heyecanla ne güzel olmuş dedim. Sonra baktıkça tasarımda bir şeyler fazla gelmeye başladı. Ne olduğunu tam açıklayamacağım ama sanırım flaş nedeniyle gövdenin fazla parlaması ile metaldan ziyade plastik gibi görünüyordu E-M5. Olympus’un bu ürünü konumlandırması oldukça farklı olsa gerek, gövdeye baya kat çıkarak büyütebilmek mümkün. Nasıl kat?

• Sadece ek grip (kavrama) ekleyerek daha rahat bir tutuş elde edebilirsiniz.
• İsterseniz bunun altına ek bir parça ekleyerek portre modu için de kavrama ve dolayısıyla ek deklanşör düğmesine kavuşabilirsiniz.

Bunların bağlanma şekli bence gelmiş geçmiş en yakışıklı SLR/DSLR gövdeler olan Olympus OM serisinden geliyor. Zaten Olympus OM-D ile dijital OM yaratmayı amaçladığını belli etmişti. E-P3 de metal gövdeye sahip,  bu nedenle  OM-D serisini özel kılan asıl nokta yalıtımlı olması. Bu sayede benim gibi dağda-bayırda gezenler tozdan daha fazla korkmayacak. Sağnak yağmur altında garanti vermek imkansız ama yalıtım seviyesi bir E-5 gibi olursa sağnak olmayan yağmurda da korkmadan kullanılabilir diye düşünüyorum. Neyse bunları hep ürün çıkınca göreceğiz. Benim zaten bu yazıyı yazma nedenim E-M5′i tanıtmak değil, onu 8 Şubat’ta duyurulunca yapacağım. Bu yazının konusu Yoshihisa Maitani’nin 1973′te OM-1 ile yarattığı şahaser serinin aşılamaması, firmaların ısrarla abidik gubidik tasarımlarla karşımıza çıkmaları. Bakın bakalım bana göre güzel ve küçük gövde nasıl olmalıymış.

Şimdi sırasıyla gelen OM-1, OM-2, OM-3 ve OM-4′e bakalım. Teknik özelliklerinden ziyade tasarımı ele alacağız. Unutmadan söyleyeyim bunların hepsi 35mm filmli fotoğraf makineleri ve Olympus OM bayonetini kullanıyorlar ve zamanının en küçük üst sınıf 35mm filmli fotoğraf makineleri. Zaten OM sisteminin en büyük avantajı küçük ve hafif gövde ve lensler sunması. Tanıdık değil mi:) Evet, Olympus bu geleneği ile fark yaratmaya hala devam ediyor.

Olympus OM-1 (1972)

1972 Photokina’sında tanıtılmış, ilk başta ismi M-1 olarak düşünülmüş ve bu şekilde de üretilmeye başlamış ama sorasında Leica ile sorun yaşanınca ismi OM-1 olarak değiştirilmiş. Yoshihisa Maitani  liderliğindeki tasarım ekibinin elinden çıkan OM-1 oldukça kompakt bir gövdeye ve sabit prizma, değiştirilebilir netleme ekranlarına sahipti. OM-1′in en önemli tasarım farkı enstantane ayarının lensin arka bölümündeki bilezikle yapılmasıydı. Otomatik sarım için gövdenin altına motor ünitesi eklenebiliyordu (MD).

Standart Zuiko 50mm f/1.8 lensi ile birlikte 136x83x81mm boyutları ve sadece 680gr ağırlığa sahipti. Flaşın üst bölümüne flaş kızağı istenirse ek bir adaptörle bağlanabiliyordu. Bunu günümüzün aksesuar yuvalarına benzetebiliriz. Flaş kullanmayı sevmiyorsanız makinenin yüksekliğini biraz daha azaltabiliyorsunuz ki o olmadan prizma bölümünün mükemmel göründüğünü söylemeliyim.

Olympus OM-2 (1975)

1975′te duyurulan OM-2, OM-1′in tasarımı koruyarak güncellenen modeliydi, TTL ölçüm sistemi en büyük yeniliğiydi ve başka kimsede olmayan bir method izleyerek Asashi patentli tekniği kullanmak zorunda olmaktan kurtuluyordu.

Olympus OM3 (1983-1986)

1983 yılında çıkan OM-3 çoklu noktasal ölçüm desteği sunmaya başladı ve flaş kızağı da sabit hale geldi, en hızlı enstantane süresi de 1/2000 saniye oldu.

Olympus OM-4 (1983-1987), OM-4Ti (1986-2002)

Gene 1983′te çıkan OM-4 için OM-3′ün elektronik kardeşi diyebiliriz ve OM serisinin tepe noktasını temsil ediyor. OM-4 kendinden önce gelen OM gövdelerine göre güçlendirilmiş ve yalıtımlı bir gövde sunuyordu. Dahili flaş kızağı da gövdeye daha iyi dahil edilmişti. 1986 yılında daha da dayanıklı gövdeye sahip OM-4Ti, üst ve alt bölümünde titanyum kullanıyordu. 1986′da AF gövdelerinin gelmesiyle bizde ne yazık ki plastik ve tipsiz gövdelere mahkum olmaya başladık…

• 2000: EOS D30, 1.6x, 3.1MP CMOS
• 2000: EOS 1D, 1.3x, 4MP CCD

Piyasada alınabilir fiyatta bir 1x çarpanlı DSLR yokken Olympus’un başını çektiği bir grup firma 4/3 sistemini geliştirir ve çarpanın 2x olması gerektiğinde karar kılarlar. Gene 2000′lerin başlarında TV sinyallari 4:3 olduğundan ve kağıt formatı da 4:3′e 3:2′den daha yakın olduğu için bu dönemde alınan karar mantıklı gelmektedir. Bununla ilgili daha fazla bilgi isteyenler BasÇek’teki yazımı okuyabilirler: Four Thirds (4/3) ve Olympus E-Sistemi

4/3′ün ilk ürünü 2003 yılında pro sınıftan geldi: Olympus E-1. Tabii aradan geçen zamanda diğer firmalar da armut toplamayıp piyasada yer edinebilmek için yeni modeller geliştirmişlerdi. E-1′in çıktığı dönemde Canon’daki en yakın rakibi Canon EOS 10D idi. 1.6x çarpanlı 10D, 3:2 formatında 6.3MP CMOS Algılayıcıya sahipti. E-1 yalıtımlı ve dayanıklı bir pro gövde olduğu için pek küçük değildi ve bu nedenle sistemin avantajlarını pek gösteremedi. Okuduğum incelemelerde de rakipleri kadar başarılı bulunmadığını gördüm. Sonrasında asıl pazara hitap eden uygun fiyatlı ve küçük boyutlu DSLR modelleri ile sistem beklenen ilgiliyi görmeye başladı.

İlk başlarda bu çarpan fazla sıkıntıya neden olmazken zamanla diğer firmaların algılayıcılarının gelişmesi karşısında Olympus yeterince hızlı tepki veremeyince özellikle yüksek ISO konusunda geri düşmeye başladı. Zaten pazarda belirgin bir Canon/Nikon liderliği ve marka bilinirliği varken de diğer markaların fazla şansı olamadı.

Sonra Olympus başka bir radikal kararla aynasız lensi değiştirilebilir Micro 4/3 (M4/3) sistemini duyurdu. Burada şeytanın ayağını kırdı diyebiliriz çünkü çok iyi satış rakamları elde ettiler. Şuan Japonya aynasız sistemler pazarının aslan payı Olympus’a ait. DSLR pazarında istediğini elde edemeyen Olympus da giriş seviyesini tamamen M4/3 sistemine kaydırdı ve 4/3 ‘ün model çeşitliliğini sonlandırdı. Şuan sadece en güncel pro model Olympus E-5‘i alabiliyorsunuz.

Sistemin başından beri yumuşak karnı yüksek ISO oldu. Canon’un yıllarca en iyi olduğu bu alan artık daha homojen ve Canon dışındaki çoğu firma Sony üretimi CMOS algılayıcıları kullanarak oldukça iyi yüksek ISO başarımına sahipler. Olympus, Kodak ve Panasonic’in eline baktığı için de bu yarışta geri kaldı. Şuan APS-C algılayıcılı diğer modellerin 1-2 durak daha iyi yüksek ISO başarımı olduğunu söyleyebiliriz.

Herkesin kendine has bir tarzı ve beğenisi olduğunu baştan kabul etmek lazım. Benim dpreview’ün stüdyo örneklerine göre görüşüm ise şu şekilde:

• JPEG, ISO1600: E-5 > K-5 > 7D > D7000
• JPEG, ISO3200: D7000> K-5, 7D > E-5
• JPEG, ISO6400: D7000> K-5, 7D > E-5

JPEG çekimde ISO1600′u geçince kalite düşüyor, ISO3200′de ince detaylar daha düşük çözünürlüğün de etkisi ile zor seçilmeye başlıyor ama hala kullanılabilir. ISO6400 ise benzer nedenlerden dolayı pek iyi değil, D7000 mesela hala kullanılabilir.

Ham çektiğimizde ise aradaki farklar azalıyor, mesela ISO1600′de hepsi birbirine yakın sonuçlar elde ediyor. Buradan herkesin övdüğü JPEG motorunun farkını görebiliyoruz, ham veri asgari kayıpla JPEG haline getiriliyor. ISO3200 hala gayet kullanılabilir detay sunarken ISO6400 yüksek chroma gürültüsü nedeniyle çok iyi değil.

Bunu dedikten sonra yüksek ISO konusunda çok iyi dediğimiz Fuji X100′de de pratikte ISO1600′den sonra kalite kaybı yaşadığımızı, ISO6400′ünü mümkün mertebe kullanmamaya çalıştığımı belirteyim yani günümüzde mükemmel sonuç veren APSC gövde diye bir şey hala söz konusu değil. Evet, çok övülen NEX-5n de buna dahil. JPEG çekerseniz NEX-5n’in ISO3200 sonucunun E-5′in ISO1600′üne denk olduğunu söyleyebilirim. Burada denklik yazımda anlattığım diyafram-enstantane-iso bağlantısının tele kısmında avantaj haline gelmesini görüyoruz ve gene o yazıda anlattığım ISO denkliği bence hala geçerliliğini koruyor, 1.5x çarpanlı sistemin 2x çarpanlı sisteme göre 1 duraklık avantajı var.

At its lowest ISO sensitivity settings the E-5 is capable of excellent results, and resolution is very high given the sensor’s pixel count. At its best, the E-5 hold its own against cameras with considerably higher pixel counts, and as you can see here, at 100%, detail capture is very high indeed. At ISO 400, a suspicion of noise-reduction starts to take the edge of fine detail, but this is only apparent by very close inspection, and for everyday, bright light photography, image quality at ISO 200 and 400 (and indeed 100) is essentially on a level.

Gövde güven verici şekilde yalıtımlı ve sağlam.

Öncelikle manzara çekiyorsak, yanımızda bir tane de tripod’un olması gerek o yüzden bu tarz çekimlerde yüksek ISO başarımı bence çok mühim değil, düşük ISO, uzun enstantane ve sağlam bir tripod edinmek lazım. Profesyonel portre çekiminde de gene işin içine bol miktarda harici ışık giriyor o da bence fark yaratan bir alan değil. Asıl farkı yaratabilecek alan gece konser çekimi, spor ve kuş çekimi oluyor. Genel kullanıma daha sonra döneceğim, önden pahalı lensleri aradan çıkaralım:)

70-200mm f/2.8

Konser çekerken 5D ve 5D Mark II ile en çok kullandığım lensim açık ara Sigma 70-200/2.8 EX DG HSM idi. Canon’dan gelen EF 85/1.2L USM bile aynı tadı verememişti:) İlk etapta sistemlerin 70-200/2.8 seçeneklerini karşılaştıralım.

• Olympus Zuiko 35mm – 100mm f/2.0 EZ: 2500$, 1.65kg, 214x97mm, 77mm
• Canon EF 70-200mm f/2.8L IS II USM: 2200$, 1.49kg, 199x89mm, 77mm
• AF-S Nikkor 70-200mm f/2.8G ED VR II: 2400$, 1.54kg, 206x86mm, 77mm
• Pentax SMCP-DA* 50-135mm f/2.8 ED (IF) SDM: 850$, 0.69kg, 137x76mm, 67mm

Olympus, Canon ve Nikon lensleri üst düzey keskinlik sunuyorlar, Pentax lenslerini pek tanımıyorum. Öncelikle Nikon ve Canon, APSC algılayıcılar için 70-200 denkliğinde bir lens sunmuyor, FF lensleri kullanmamız lazım yani en tele kısmında teorik güvenli enstantanemiz 1/300 saniye. IS başarımının hepsi için aynı olduğunu varsayalım (pratikte E-5 için 2-3 durak, Nikkor ve Canonlar için 3-4 durak demek mümkün, Pentax’ı bilmiyorum).

• 7D +70-200/2.8 ->200mm, f/2.8,  1/300, ISO3200
• E-5+35-100/2 -> 100mm, f/2, 1/200, ISO1250

Olympus Zuiko 35mm – 100mm f/2.0 EZ diğer lenslerden biraz daha pahalı ama bunun karşılığında 1 durak daha açık bir diyafram sunuyor, bunun pratikteki faydası da az daha düşük ISO değerini kullanmak olmakta. Bu fark özellikle tele kısmında çok işe yarıyor çünkü geniş açıya doğru çarpanlı makineler için üretilmiş lenslerle karşılaşıyoruz. Ama burada Olympus’un 14-35/2 lensinin SHG serisinden olduğunu belirtmeliyim yani Canon’un L serisi gibi üst kalite metal gövde ve yalıtım anlamına geliyor. Canon ve Nikon’da bunu almak için FF lensi olan 24-70/2.8 modellerine bakmamız lazım, EF-S ve DX serisinde ne yalıtım, ne de metal gövde yer almıyor.

24-70mm f/2.8

Bir sonraki lensimiz denkliği FF’de 24-70/2.8 olanlar.

• Olympus 14-35mm f/2.0 ED Zuiko: 2300$, 900gr, 123x86mm, 77mm
• Canon EF-S 17-55mm f/2.8 IS USM: 1100$, 635gr, 112x84mm, 77mm
• Canon EF 24-70/2.8L USM: 1300$, 953gr, 122x84mm, 77mm
• Nikon 17-55mm f/2.8G ED-IF AF-S DX: 1400$, 755gr, 112x86cm, 77mm
• Nikon 24-70mm f/2.8G ED AF: 1900$, 900gr, 132x84mm, 77mm

Bu seçenekler içinde 1 durak daha hızlı diyafram sunan 35-100/2′nin pahalı kaldığı bir gerçek. Lens gene Zuiko adını hakedecek şekilde çok keskin, metal ve yalıtım var ama tüm bunlar rakiplerinin neredeyse 2 katı fiyat olarak karşımıza çıkıyor.

14-24mm f/2.8

En geniş açı konusuna da bakarak tekrar tele kısmına geçelim. Burada denkliğimiz 14-28mm ve benzeri lensler olacak.

• Olympus 7-14mm f/4.0 Zuiko ED: 1800$, 780gr, 119x86mm, (E-5 ile ~=14-28mm f/8)
• Canon EF 16-35mm f/2.8L II USM: 1600$, 635gr, 112x89mm (7D ile ~=25-56mm f/4)
• Canon EF-S 10-22mm f/3.5-4.5 USM: 800$, 386gr, 89x84mm (7D ile ~=16-35mm f/5.6)
• Nikon AF-S 14-24mm f/2.8G ED AF:  2000$, 969gr, 132x97mm (D7000 ile ~=21-36mm f/4)
• Nikon 10-24mm f/3.5-4.5G ED AF-S DX: 850$, 459gr, 87x83mm (D7000 ile ~=15-36mm f/5.6)

Burada tam bir denklikten söz etmek mümkün değil işte. APS-C Canon veya Nikon kullanıyorsanız ultra-geniş zoom seçeneğiniz yalıtımsız modellerle sınırlı, gövde kaliteleri yüksek olsa da gene de Olympus’un verdiği güveni veremiyorlar. Bu ektralarla fiyat da haliyle baya yüksek oluyor ama FF seçeneklere bakarsak aslında çok da yüksek olmadığını görebiliyoruz. Canon 16-35 ne yazık ki Nikon ve Olympus ayarında değil, bu ikisi şuan piyasadaki en iyi ultra-geniş açı zoom lens.

Diyelim Nikkor 14-24/2.8′i istiyorsunuz. Bunun için en uygun gövde D700 ve D3x olacak (D800 de yakında geliyor). D700 de E-5 gibi 12MP ve açıkcası dpreview karşılaştırma uygulamasında ikisinin ISO-100 sonuçlarında ben fark göremedim. Bu sefer Nikkor lensinin 1 duraklık avantajı söz konusu yani gece elde çekim yapacağım dediğinizde Nikon FF çözümü sizin için daha mantıklı olabilir.

Ve gelelim tele meraklılarına. Burada baz aldığım sistem 4/3 olduğu için Olympus’un lenslerini baz alarak yazmaya devam edeceğim.

300mm f/2.8

Bu lens özellikle konser ve sahne sanatlarının uzaktan çekimi için, portre, spor ve kuş çekimi için tercih edilir. Avantajı hızlı olması sayesinde 1.4xTC ve 2xTC ile de etkili bir şekilde kullanılabilmesi. 1.4x TC ile 420mm f/4, 2x TC ile de 600mm f/5.6 lens gibi kullanabiliyoruz. Zuiko 150/2, f/2′de bile çok keskin bir lens, 1.4x TC ile 420/2.8 oluyor hala çok keskin, 2x TC ile 600/4 oluyor, diyaframı f/5.6′ya kıstığınızda lens gene oldukça keskin.

• Olympus Zuiko 150mm f/2.0 E-ED: 6000$, 1,55kg, 150x100mm (E5 ile denklik: 300mm, f/4)
• Canon EF 200mm f/2L IS USM: 5500$, 2.54kg, 208x127mm (7D ile denklik 320mm f/2.8)
• Nikom 200mm f/2 G ED VR II: 5200$, 2.93kg, 203×124 (D700 ile denklik 300mm f/2.8)
• Pentax SMCP-DA* 200mm f/2.8 ED (IF) SDM: 1200$, 0.82kg, 135x84mm (K-5 ile denklik 300mm f/4)
• Canon EF 300mm f/2.8L IS II USM: 7300$, 2,35kg, 128x248mm
• Nikon 300mm f/2.8G ED-IF II AF-S VR-II: 5700$, 2,90kg, 267x124mm
• Canon EF 200mm f/2.8L II USM: 760$, 0.76kg, 132x84mm  (7D ile denklik 320mm, f/4)
• Canon EF 300mm f/4L IS USM: 1350$, 1.19kg, 221x90mm
• Nikon 300mm f/4 ED_ID AF-S: 1180$, 1.44kg, 223x89mm

Hızı dikkate aldığımızda Canon’da ve Nikon’da da bu sefer denk lensler mevcut. 3 lens de çok iyi, FF 300/2.8 lensler de keza öyle. Fiyatlar hepsinde pahalı, biraz özel bir sınıf olduğu için de normal diyebiliriz. Olympus’un burada bariz bir ağırlık avantajı var. 1 durak daha yavaş olsun çok farketmez derseniz Pentax ve Canon için daha  uygun seçenekler mevcut.

100-400mm f/5.6

Bu genel kullanıma yönelik kuş, spor, safari lensi olarak kabaca genellenebilir:) Bu tarz lensler büyük ve ağır oluyorlar. Olympus’un çözümü her zamanki gibi rakiplerinden daha hızlı. Nikon 4x yerine 2x zoom sunuyor ve 1 durak daha yavaş, fiyat ise 50-200/2.8′den 800$ daha yüksek. Canon’un çözümü ise yavaş kalıyor ama fiyatı çok daha uygun. Olympus’ta uygun seçenek bakarsanız orada da 100-400′ü tam olarak karşılayan 1200$’lık Zuiko 50-200mm f/2.8-3.5 Digital ED SWD var ve hala 1 duraklık hız avantajını koruyor, fiyatı da Canon’dan 250$ daha ucuz.

• Olympus Zuiko 90mm – 250mm f/2.8 E-ED: 6000$, 3.27kg, 277x125mm (E5 ile denklik: 180-500mm f/5.6)
• Olympus Zuiko 50-200mm f/2.8-3.5 Digital ED SWD: 1200$, 1kg, 157x87mm  (E5 ile denklik: 100-400mm f/5.6-7.1)
• Canon EF 70-300mm f/4-5.6L IS USM: 1450$, 1,05kg, 143x89mm (7D ile denklik: 112-480mm f/5.6-8 )
• Canon EF 100-400mm f/4.5-5.6L USM: 1550$, 1,38kg, 189x92mm (7D ile denklik 160-640mm f/5.6-8)
• Nikon 200-400mm f/4G ED, AF-S VR-II: 6800$, 3.36kg, 124×365 (D7000 ile denklik 300-600mm f/5.6)

Özetle…

Ben burada pahalı olarak nitelendirilen en üst lenslerini değerlendirdim. Bunun dışındaki lensler 1000$ seviyesinin altında geliyor ve yeterli seviyede seçenek mevcut. Makro konusunda biraz zayıf kaldığı söylenebilir belki ama onun içinde sistemin en keskin lenslerinden biri olan 500$ fiyat etiketli Olympus Zuiko 50mm f/2.0 E-ED Digital Macro var.

Sistemin ana zayıflığının f/2′den hızlı lense sahip olmaması diyebiliriz, bunun için Panasonic Leica 25/1.4 ve Sigma’nın 35/1.4′ü dışında seçenek yok. 2x çarpanı hızlı lens üretiminde dezavantaj olsa da tele kısmında hızlı lensler üretebilmek konusunda avantaj haline geliyor. Ciddi kullanıcılar için pek çok süper lens mevcut, fiyatları da diğer markaların üst seviye çözümlerinden pahalı değil. Denklik gözetilmeden sadece odak uzaklığı ile birlikte bakılırsa elbette pahalı gelir ama durum böyle değil.

E o zaman neden sistem başarılı olamadı? Nedeni pazardaki Canon ve Nikon algısı ve ağırlığı. Bu hala devam ediyor, bunun kırmaya yaklaşan bir tek Sony var, ardından da Pentax geliyor. Olympus ise giriş seviyesini M4/3′e kaydırdı, DSLR pazarında sadece ileri seviye çarpanlı gövde ile devam ediyor. E-5 üst seviye yalıtım ve metal gövdeye sahip ve böyle bir gövdede hareketli ekran sunan tek üretici olmaya da devam ediyor. Herkes için yüksek ISO başarımı zayıfığı. Yukarıda da belirttiğim gibi bu APS-C’li rakiplerinden 1 durak, FF olanlardan da 2 durak kadar daha zayıf. ISO1600 sonuçları bence gayet iyi, 5D Mark II ile ISO6400′de çektiğim fotoğraflar mükemmel miydi? Hayır değildi, ham çekip gürültü giderme uyguluyordum, detay kayıpları hala kaçınılmazdı.

Bunları incelemelerdeki görselleri dikkatle inceleyerek söylüyorum tabii, elime alıp kullanmışlığım yok. E-620′deki gibi sağ köşe yaptırır mı onu da bilemiyorum. Ama D7000 gibi makinelerin detayları silerek temiz görüntü vermesi mantığına başından beri karşı olduğumu belirteyim. X100 de, NEX-5n de bunu yapıyor açıkcası yani yüksek ISO’da bundan kaçış yok. Gelişen teknoloji ile iyileşme var ama FF bile olsa yüksek ISO hala kalite kaybı anlamına geliyor.

İkinci eli zayıf, tek modelle gövde seçeneği zayıf , lenslerinin fiyatları diğer sistemlerden daha uygun değil, eşim, arkadaşım, şu bu herkes Canon ve Nikon kullanırken 4/3 kullanmam derseniz anlarım ama bir bütü yani sistem olarak düşündüğümüzde Olympus E-5 ve lenslerinin bence bir eksiği yok ve çok güzel sonuçlar üretebiliyorlar. Bu sistem için gereksiz, yetersiz demek yerine hakkını teslim etmek ve kendi tercihlerimize bakmamız en doğru yol.

Ekipmanı değerli kılan onu kullanan fotoğrafçı yoksa en iyi makineyi bile yeteneksiz birinin eline verirseniz ortaya çok sıradan sonuçlar çıkar. E-5′in neler yapabileceğini görmek için Robin Wong’un bloguna bakabilirsiniz: http://robinwong.blogspot.com/

Son olarak Olympus 4/3 sistemini ve kullanıcılarını terketmiyor, muhtemelen 3 yıllık periyodla 4/3 uyumlu ileri seviye bir gövde sunmaya devam edecek. E-5′ten önce modüler bir sistemin dedikodusu vardı ama E-5 klasik bir DSLR olarak çıktı. Kim bilir belki de bir sonraki gövde Ricoh’unki gibi modüler gelir:)

Sığ alan derinliği sorunsalı

Burada gene dün yazmış olduğum denklik yazımın önemini görüyoruz:)

• FUJIFILM X-Pro1 (sadece gövde) 1700$
• FUJIFILM XF 18mm F2.0 lens 600$  (~=27mm)
• FUJIFILM XF 35mm F1.4 lens 600$ (~=53mm)
• FUJIFILM XF 60mm F2.4 lens 650$  (~=90mm)

Lenslerin fiyatları hala makul duruyor, ne çok ucuz, ne de çok pahalı. Beklediğimiz gibi 500$ olsalardı elbette daha çok hoşumuza giderdi ama hayatta her istediğimiz olmuyor ne yazık ki:)

Gövde pahalı mı? Fuji biraz daha tasarımla kendini farklılaştırma ve bu tasarımı da prestij nesnesi olarak daha pahalıya satma eğiliminde. Bunu X100 ile yaptı, hala da talebe yetişemiyor. Şuan X-Pro1 de en çok önsipariş alan modeller listesinin tepesinde zaten. Fiyat daha ucuz olabilirdi ama Fuji bu fiyatı uygun görmüş. Lenslerle değerlendirdiğimizde zaten daha önceki yazımda da belirttiğim gibi toplam sistem maliyeti uygun hale geliyor çünkü diğer aynasız sistemlerin kaliteli sabir odaklı lensleri de hiç ucuz değil.

Tasarım işi dikkat gerektiren bir süreç çünkü çoğu kişi için ekipmanının karizmatik olması çok önemli, bu sayede daha çok saygı görmesi saçma olsa da olan bu. Bir de ekipmanla duygusal bağ kurma durumu var zaten. Pentax K-5 gibi son derece yakışıklı ve kaliteli bir gövdeye sahip olan Pentax’ın bu tasarımla moda ikonu yaratmaya çalıştığını tahmin ediyorum. Bunu Japonya’da 120 farklı lens kombinasyonu ile sattığı K-r modelinden biliyoruz.

Farklı tasarımı ile eminim kim ne dersin sarı modeli Japonya’da gene iyi satacaktır ama diğer ülkelerde durumu ne olur? Pek iyimser değilim o konuda ama bu kadar ağır eleştiren güruhun alıcı değil teknoloji meraklısı bakıcı kesim olduğu da bir gerçek. Son kullanıcı bizim gibi teknik konulara pek meraklı değil, zaten bu konularda bilgili de değil. Bayanların çoğunun ilk baktığı da zaten renkli olması, şık görünmesi falan.

Peki ben ne düşünüyorum bu konuda? Pek olumlu düşünmüyorum ama ben de ‘geek’ kategorisine giriyorum yani hedef kitlede değilim. Tasarımı farklı, bu bir gerçek ama beni kendine çekmeyi pek başaramadı. Benim karşı olmam da tipinden ziyade bir aynasızdan beklentilerimi karşılayamıyor oluşu.

Bir aynasızdan ne bekliyorum?

1. Aynayı ve optik vizörü çıkardığına göre öncelikle küçük ve hafif olmalısın
2. LAM değeri kısa olsun ki AF lenslerin de hem küçük, hem de hafif olsun
3. Gene kısa LAM sayesinde MF lensler de kullanabileyim

Gördüğünüz üzere çok beklentim yok, önemli olan sistemin küçük ve hafif olması. Pentax K-01 bunda fena halde çuvallıyor çünkü boyut olarak bir DSLR’dan çok da farkı yok çünkü mevcut zengin lens yelpazesini kullanma fikriyle yola çıkarak Pentax-K (PK) bayonetini kullanıyor. Bunun artısı çıkar çıkmaz tüm Pentax lenslerini kullanabilecek olması ama Ltd serisi dışında kalanlar zaten boyut olarak büyük ve genelde ağır lensler.

Ağırlık ise sistemin iflas ettiği bir diğer nokta. Buna APSC algılayıcıya uygun lensleri eklediğimizde de durum daha nahoş oluyor.

• 372gr -> Panasonic GX1 (272gr) + 20/1.7 (100gr)
• 445gr -> Fuji X100 + 23/2
• 578gr-> Sony NEX-7 (353gr) + 24/1.8 (225gr)
• 613gr -> Pentax K-01 (561gr) + 40/2.8 (52gr) 
• 637gr -> Fuji X-Pro1 (450gr ) + 35/1.4 (187 gr)
• 688gr -> Pentax K-r (598gr) + 40/28 Ltd (90gr)
• 711gr -> Pentax K-01 (561gr) + 35/2 (195gr) 
• 782gr -> Panasonic GX1 (272gr) + 25/1.4 (510gr)
• 907gr -> Pentax K-01 (561gr) + 31/1.8 (346gr) 

Fiyat nasıl? Fiyatı teknik özelliklerine göre bence normal ama firmalar hala Sony NEX-5n’in süper fiyatına karşılık veremiyorlar:) 40/2.8 ile kit olarak 900$’dan satılacak, sadece gövde olaraksa 750$. İşin içine güzel Pentax Ltd serisi lensleri de katarsak fiyat baya artıyor haliyle.

• 700$ -> Sony NEX-5n + 16/2.8
• 900$ -> Pentax K-01 + 40/2.8
• 1040$-> Panasonic GX1 (700$) + 20/1.7 (340$)
• 1150$ -> Pentax K-r (650$) + 40/2.8 Ltd (500$)
• 1200$ -> Fuji X100 + 23/2
• 1125$ -> Pentax K-r (650$) + 35/2 Ltd (475$)
• 1225$-> Pentax K-01 (750$) + 35/2 (475$)
• 1240$-> Panasonic GX1 (700$) + 25/1.4 (540$)
• 1740$-> Pentax K-01 (750$) + 31/1.8 Ltd (990$)
• 2200$-> Sony NEX-7 (1200$) + 24/1.8 (1000$)
• 2200$ -> Fuji X-Pro1 (1700$) + 35/1.4 (500$-600$)

Fiyatı değerlendirirken ekranın sabit olduğunu, gövdede dahili EVF’nin olmadığını, seçimlik dahi bulunmadığını da ekleyelim.

İleride gelecek lensler nasıl olur? LAM değeri dediğimiz şey sonuçta sistem için sabit zira bayonet ile algılayıcı arasındaki mesafeyi ölçüyoruz. Burada dikkat etmemiz gereken ayna olmadığı halde burada hala kullanılabilir alanın bulunduğu. Pentax lenslerin olabildiğince az bölümününü dışarıda, fazlalığını gövdenin içinde bırakacak şekilde yeni lensler tasarlayarak toplam derinliği hala makul seviyelerde tutabilir. Bu tasarım mantığı ile lensin takılması biraz zorlayıcı olabilir ama çok sorun yaratacağını sanmıyorum.

Özetle fikir güzel olabilir ama ortaya çıkan son ürün biraz manasız. Bunu almak yerine K-r’nin yerine gelecek yeni DSLR modelini de bekleyebilirsiniz. Zaten boyut ve ağırlık avantajı nedeniyle aynasız sistem istiyorsanız Pentax K-01 pek uygun bir tercih olmayacaktır.

Teknik özelliklerine girmedim, onları burada görebilirsiniz.

Yazıda bahsi geçecek gövdeler şunlar:

• Nikon D3s: 12MP, 1x, DSLR, 5200$
• Nikon D700: 12MP, 1x, DSLR,  2700$
• Canon 1D Mark IV: 18MP, 1x, DSLR,  5000$
• Sony A900: 24MP, 1x, DSLR,  2700$
• Canon 7D: 18MP, 1.6x, DSLR,  1350$
• Nikon D7000: 16MP, 1.5x, DSLR,  1300$
• Olympus E-5: 12MP, 2x, DSLR,  1700$
• Sony NEX-5n: 16MP, 1.5x, Aynasız, 600$
• Sony NEX-7: 24MP, 1.5x, Aynasız, 1200$
• Sony A77: 24MP, 1.5x, Aynasız, 1400$
• Fuji X-1Pro: 16MP, 1.5x, Aynasız, 1700$
• Olympus E-P3: 12MP, 2x, Aynasız, 900$ (kit)
• Olympus E-M5: 16MP, 2x, Aynasız, 1200$

Kocaman liste gözünüzü korkutmasın, piyasayı genel olarak görün diye ekledim. Konu zaten yeni başlayanlara pek hitap etmiyor o yüzden giriş seviyesi modelleri işe karıştırmıyorum.

Odak Uzaklığı

İki sistemi karşılaştırırken işe 3 değişken giriyor: diyafram, odak uzaklığı ve ISO. Diyelim35mm karşılığı 200mm olan bir odak uzaklığı istiyoruz. Bu durumda,

• 1x çarpanında 200mm
• 1.5x ve 1.6x çarpanında ~135mm
• 2x çarpanında 100mm

lense ihtiyacımız var. Hesaplama basit:

Diyafram, Alan Derinliği ve Enstantane

Benzer uygulama aynı 35mm eşleniği odak uzanlığında sistemin sunduğu alan derinliği için de geçerli ama burada 1.5x ve 1.6 x için 1 duraklık fark, 2x çarpanı için de 2 duraklık fark olduğunu bilerek hesaplama yapmamız lazım. Örneğimizdeki gibi 200mm ile devam ediyoruz. 1x çarpanlı sistemin 200mm’de f/4 diyaframında sunduğu alan derinliğinin dengini, 1.5x çarpanlı sistem 1 durak daha hızlı diyaframla yani 135mm f/2.8 lensle sağlarken, 2x çarpanlı sistem 100mm f/2 (2 durak daha hızlı) ile sunabilecek.

Burada hemen farkedeceğiniz gibi çarpan ne kadar artarsa aynı diyafram değerinde sistemin sunduğu alan derinliği daha fazla oluyor. Arka planı öldürmek isteyenler için pek iyi haber değil.

Sığdan genişe alan derinliği sıralaması:

1. D700, 200mm, f/2, ISO800, 1/800
2. D7000, 135mm, f/2, ISO800, 1/800
3. E-5, 100mm, f/2, ISO800, 1/800

Sürekli arka planı öldürmek ise her zaman istediğimiz bir şey değil. Manzara çekerken diyaframı kısarız ki alan derinliği bol olsun ya da anı fotoğrafı çekerken insanlarla birlikte arkadaki manzarayı da net olarak çekebilmek için daha kısık diyafram kullanmak şart. Şimdi durum tersine dönüyor ve 2x çarpanlı sistemler avantajlı hale mi geliyor? Teoride öyle olsa da pratikte durum biraz farklı ne yazık ki:)

Öncelikle avantaj kısmını anlatayım. Biliyorsunuz diyaframı açık olan lenslere hızlı lens denir. Hızlı denmesinin alan derinliği ile bir alakası yok, ne kadar açık diyafram, o kadar hızlı enstantane kullanımı kuralından geliyor. Örneğimize dönelim. E-5  üzerine takılan 100mm f/2 ile D700 üzerindeki 200mm f/4 denk alan derinliği sunarken, aynı ISO değerinde E-5 ile 2 durak daha hızlı enstantane kullanabiliriz yani:

• E-5, 100mm, f/2, ISO800, 1/800
• D7000, 135mm, f/2.8, ISO800, 1/400
• D700, 200mm, f/4, ISO800,  1/200

ISO

200mm eşleniği için kullanmamız gereken güvenli enstantanenin 1/200 saniyeden hızlı olması gerekli. Bu kişiden kişiye değişen bir değer ama makine bazlı değil yani 200mm’de anca 1/400 saniye ile net kare çekebiliyorsak her sistemde bu geçerli olacak. Karşılaştırma için 1/200 saniyenin bizim için yeterli olduğunu kabul edelim. Burada çarpanın ikinci avantajı devreye giriyor: aynı enstantane için daha düşük ISO kullanabiliriz yani:

• E-5, 100mm, f/2, ISO200, 1/200
• D7000, 135mm, f/2.8, ISO400, 1/200
• D700, 200mm, f/4, ISO800, 1/200

Yani denk odak uzaklığı, denk diyafram ve aynı enstantane için daha açık diyaframın yeterli geldiği E-5 ile D700′e göre 2 durak daha düşük ISO değerini kullanabiliriz. Süper değil mi? Ama daha bitmedi:)

Büyüyen çarpan, aynı çözünürlük değeri için piksellerin küçülmesi anlamına geliyor. Küçülen pikseller de ne yazık ki ISO başarımının düşmesine neden oluyor. Tabii bu teoride olan durum. Gelişen teknoloji ile her yeni nesil fotoğraf makinesi bir öncekinden daha iyi sonuçlara neden oluyor ve makinelerin yüksek ISO tepe değerleri sürekli artıyor.

5D ile konser çektiğim günleri düşününce, hep ISO1600 kullandığımı, f/2.8 lenslerime rağmen ışık yetmediğinde istemesem de ISO3200′e çıktığımı hatırlıyorum çünkü ISO3200′de ‘banding’ kaçınılmazdı. 2005 model 1x çarpanlı makine için oldukça iyi değerler olsa da günümüzde pek çok kişi bu değerlere burun kıvıracaktır.

Neyse, özetle aynı teknolojiyi kullanan, aynı MP değerine sahip 2 algılayıcıyı karşılaştırdığımızda teorik sonuç şu şekilde oluyor: 1x çarpanlı gövde, 1.5x çarpanlıdan 1 durak, 2x çarpanlıdan da 2 durak daha iyi ISO başarımı sunar. Yani D700′de aynı enstantane değerinde, denk alan derinliği için daha kısık diyafram kullanmamız nedeniyle ISO’yu da arttırmamız gerekti ama zaten yüksek ISO’da daha iyi olduğu için bu dezavantaj olmaktan çıkıyor.

Diffraction

Difraction terimini çok kısılan diyafram çapı ya da çok küçülen piksel nedeniyle keskinliğin düşmesi olarak özetleyebiliriz. Öncelikle lens ve diyafram cephesinden bakalım. Lensler için genelde bir kural vardır: en yüksek keskinlik için diyaframı 2 durak kısın yani en açık diyafram f/2 ise, f/4 kullanın. Yani diyaframı kıstığımızda lensin keskinliği bir noktaya kadar artar ve sonrasında yeniden düşmeye başlar.

2x çarpanlı 4/3 sistemi lenslerinin en yüksek performanslı olduğu değerler genelde f/4-f/5.6 civarlarıdır. Daha yavaş lenslerde elbette bu daha kısık diyafram değerleri olacaktır. f/8′den sonra kalite düşmeye başlar ve genelde f/11′den kısık diyaframların kullanımı tercih edilmez yani lens f/22′ye kadar kısılıyor diye daha fazla keskinlik elde edeceğim diye f/22 kullanmamalıyız.

1x çarpanlı sistemler için tasarlanan lenslerde de benzer bir desen vardır ama en keskin diyafram değerleri genelde f/8 – f/11 civarı olurken, kalite kayıpları f/16′dan sonra gelmeye başlar. Benzer şekilde bu lenslerle de f/22 gibi diyaframları pek tercih etmemek gerekir.

Bunu anlatmamın nedeni, daha fazla alan derinliğini bir avantaj olarak düşünme ihtimaliniz. Diyelim manzara çekiyoruz, makineleri tripoda yerleştirdik:

• E-5, 7mm, f/11, 1″, ISO100
• D700, 14 mm, f/11, 1″, ISO100

Teoride E-5 ve 7-14mm f/4′ün 2 durak daha geniş bir alan derinliği sunma potansiyeli var. Pratikte de var elbette ama uygulamada E-5′in lensini f/8′den fazla kısmak diffraction kaynaklı kalite kaybına neden olacak. D700 ise 14-24mm f/2.8 ile f/11′den itibaren diffraction kaynaklı kalite kaybı başlayacak (testler öyle gösteriyor). Bu elbette lensten lense de değişebilecek bir konu, genel mantığı anlamamız yeterli:)

Boyut ve Ağırlık

Çarpanlı gövdeler algılayıcının küçülmesi sayesinde daha küçük ve daha hafif olurlar. Bu genellemeyi bozan Pentax K-5 gibi gövdeler de elbette mevcut:) Asıl farkı yaratan ise lensler olmakta. Örnek olarak bir lensi vereceğim ki gerisi diğer yazımda yer alacak.

• Olympus Zuiko 150mm f/2.0 E-ED: 6000$, 1,55kg, 150x100mm (E5 ile denklik: 300mm, f/4)
• Canon EF 200mm f/2L IS USM: 5500$, 2.54kg, 208x127mm (7D ile denklik 320mm f/2.8)
• Pentax SMCP-DA* 200mm f/2.8 ED (IF) SDM: 1200$, 0.82kg, 135x84mm (K-5 ile denklik 300mm f/4)
• Canon EF 300mm f/2.8L IS II USM: 7300$, 2,35kg, 128x248mm
• Nikon 300mm f/2.8G ED-IF II AF-S VR-II: 5700$, 2,90kg, 267x124mm
• Canon EF 200mm f/2.9L II USM: 760$, 0.76kg, 132x84mm  (7D ile denklik 320mm, f/4)
• Canon EF 300mm f/4L IS USM: 1350$, 1.19kg, 221x90mm
• Nikon 300mm f/4 ED_ID AF-S: 1180$, 1.44kg, 223x89mm

Gördüğünüz üzere odak uzaklığı denkliğinde 2x çarpanlı sistemin lensi daha hızlı olmasına rağmen daha hafif ve daha küçük. Fiyat ve diğer lens seçenekleri konusuna bir sonraki yazımda değineceğim.