Bu arada o 52 odak noktası DSLR’daki gibi işleme, mantık kompakt makinelerle aynı ya da DSLR’daki canlı önizleme gibi. Kadrajın hemen hepsi zaten AF noktası gibi çalışıyor.

Fotoğraf makinelerinin 2 ana hitap kitlesi mevcut:
1) Bu işten para kazanan profesyoneller
2) Hobi ve anılarını kaydetmek amaçlı kullanan amatörler

Profesyoneller için ekipmanın güvenilir olması önemli, yoksa para kazanacağım derken hukuki yaptırımlarla karşılaşmaları bile olası. Güvenilirlik de fotoğrafı olması gerektiği gibi çekmek ve işlemeye hazır bir şekilde kaydedebilmek. Bu bile gayet geniş bir tanım çünkü her profesyonel fotoğrafçı hızlı netlemeye ihtiyaç duymaz.

Mesela mimari çekim yapan bir profesyonel için çözünürlük, shift lens ve asgari geometrik bozulma çok daha önemlidir ve de ne tesadüftür ki çok pahalı olan bu shift lensler de otomatik netleme yapamazlar. Bu durumda bırakın hızlı takip AF’sini, hızlı AF bile gerekmez. LCD varken optik vizöre de gerek duyulmaz. Üç-ayak üzerinde özenle yapılan bu çekimlerde fotoğrafçının en üst düzey ergonomiyi arayacağını da sanmıyorum. Benzer durumn manzara çekenler için de geçerli. Bu alanda hala büyük format filmli fotoğraf makinesi kullananlar mevcut.

Bir başka uç örnek spor fotoğrafları çekenler. Bunlar için hareketi takip edebilmek ve hızlı takip AF’si, hızlı seri çekim yapabilmek çözünürlükten daha önemlidir. Zaten bu tarz pro gövdeler hep yüksek hızlı olurken, MP savaşını uzaktan izlerler. Bir de gövdenin sağlam ve dayanıklı olması, sürekli seri çekim yaptığı için de ayna ve perde mekanizmasının ekstra dayanıklı olması gerekir. Peki bu alanda hareketli bir ayna mekanizması mutlaka gerekli mi? Değil, Canon 1995′te pro gövdesi EOS-1N RS’te sabit ayna sistemi kullanıyordu.

Peki DSLR mükemmel bir çözüm mü? Bence eksilerine bakalım:

- Hareketli ayna sistemi boyutu çok büyütüyor.
- Hareketli her parça zamanla sorun çıkarmaya adaydır.
- Çekim anında optik vizöre görüntü gitmez, hareketi takip edemezsiniz.
- Pro gövdelerin dışında optik vizörün boyutu küçüktür.
- Gövde ergonomik olarak iyileştikçe boyut ve ağırlığı artar.
- Video çeken cihazlarda ekstra bir ayna hareketi gerekir.
- Ayna hareketi makinenin titremesine de neden olur, engellemek için ayrıca ayna kitleme yapmak gerekir.

Elbette büyük gövde ele iyi oturur, bol düğmesi ile ayarlara kolay erişim imkanı sağlar, ağır olsa da özellikle ağır lensleri daha dengeli tutmamızda yardımcı olur. Bunun karşılığı büyük boyut ve yüksek ağırlık olur. Kimileri bundan rahatsız olmaz, taşırım abi, der. Onlar taşısın tabii, alan memnun, veren memnun:)

Gelelim 2 numaralı kullanıcı kesimine. Bunların bu kadar üst düzey ergonomiye ihtiyaçları var mıdır? Bunun cevabını herkes kendine göre vermeli. Benim ihtiyacım yok açıkcası. Ergonomi için illa fiziksel bol düğme olması gerekmez. Güzel tasarlanmış bir kontrol düzeni az düğme ile de kolay ayar yapabilmeye izin verir. Zaten günümüzde firmaların uyguladığı yöntem, mümkün olduğunca fazla kontrolcüyü programlanabilir yapmak. Bu sayede makine size göre özelleşebilir, beyaz ayarını hiç kullanmıyorsanız ona gerektiğinde menüden erişebilirsiniz, o yüzden bu düğmeye başka bir özelliği atayabilirsiniz. Fiziksel düğme yerine dokunmatik ekran kullanan sistemleri bunun dışında bırakıyorum tabii, onlar kışın kullanılabilirliklerini baya kaybediyorlar.

Boyut konusu da aynı şekilde kişisel tercih. Kimilerinin eli küçüktür, onlar özellikle küçük gövde ister. Kimilerinin ise eli büyüktür onlar da özellikle büyük gövde ister. Bunun ortası yok o yüzden almadan önce makineyi elinize alın, rahat mısınız önce ona bakın deriz. Şuan 2 farklı yaklaşım mevcut:
1) Rangefinder benzeri gövde
2) Mini-DSLR benzeri gövde

Gene ikisinin de avantajı dezavantajları mevcut ama Rangefinder gövdeleri zaten çok büyük değildi. Bu sistemler de benzer mantığa sahip, kaldı ki çok da küçük değiller bence. Gene kimileri ayrı bir ‘grip’ arar, kimileri ‘aramaz’. Sony NEX-5n ve SONY-7 buna sahipken, Olympus E-PL3 sahip değildir ama bu sayede derinliği daha küçük kalabilmektedir yani her şekilde bir kazanç/kayıp durumu söz konusu.

En üst düzey ergonomi isteyen için Pansonic’in GH serisi, Olympus’un E-M5′i (yalıtım, sağlamlık, BG seçenekleri), Sony’nin de NEX-7′si mevcut. Daha fazla düğmeye ne zaman ihtiyacımız olacak diye kendimize sormalıyız.

İlk SLR 1952 yılında çıktı, o günden bugüne çalışma mantığı hala aynı kaldı. Avantajları olsa da yanında eksileri de bulunan bir sistemin bence değişme vakti geldi. Sony’nin SLT sistemi ile yaptığı bu geçişi yumuşatmak ve nihani hedefleri de aynasız sistemlere tamamen geçmek.

Aynasızların avantajları, neden aynasız sorusunun cevapları da bir sonraki yazıma kalsın artık:)

demişsiniz ama 16mm f2.8 e-mount bir lens zaten.